برگشتن

 

بـیا  بـه عـین طـراوت، بـه  آب  برگردیم            بــه  گـاه گـاه  خــوش الــتهاب، برگردیم

نـمـی دهـد  خــبری،  ازدحـام  بـیـداری           بـه سوی خلوت رؤيا، بـه خواب برگرديم

چه دير می شود اين وعده گاه برگشتن           درنــگ نـيسـت روا، بـا شـتاب برگرديم

اگـر نـه جنس طـراوت، نـه صـافی آبيم             نـه از فــريـب،  بـه رنـگ سـراب برگرديم

خـمـار خـواب  نـباشـيـم،  گـاه بـيداری             ز سـمت مـشرق جان، آفتاب! برگرديم

به سيرشب،چوفروغ ستاره ای نشديم           سحر بـه رسـم انـابت، شـهاب برگرديم

مـبـاد!  پـرسـش  لـبـريـز  آب را،  نـاگـه            مـيان خـشکی لـب بـی جـواب برگرديم

ميان قحطی وخشکی پرحرارت دشت            بـه سايبانی جان چـون سحاب برگرديم

زمـان رجعت خود را بـه خويش دريابيم            دهـد منادی جـان اين خـطاب: برگرديم!

اگـر به هيچ خـمی آب يافت هم نشود            ز سوی خـانه خـم جان شراب! برگرديم

خـرابخانه جـان گر مـقيم مجمع ماست           بــه گـاه تــفـرقـه  بــايـد  خـراب برگرديم

پس از گـذار بسی اشکبار از طـف جان           بــه هـر طف دگـری  دل کــبـاب برگرديم

درين حرم که بودجان وگشته ايم مقيم           بــه هـر حـريم  بــه گـام صـواب برگرديم