نظام احسن در فلسفه و عرفان نظری توسط اکابر علم و نظر تعریف شده است اما بنا به اهمیت خاص عرفان عملی - این کمترین - از نظام احسن در ارتباط با عرفان عملی اینگونه تعبیر می نماید:

همانگونه که حق را در عرصه خلقت نظام احسن است، انسان که خلف وجود (خلیفه) اوست نیز باید در عرصه خَلق و خُلق خود (نیات، افکار و ملکات) با حسن نیّت و عمل جز در پی آفرینش نظام احسن نباشد. در غیر این صورت شایستگی خلافت حق را نمی یابد.

ممکن است حسب الحال شرح و توضیحات احتمالی در پی بیایید.